Cytomegalowirus (CMV) jest jednym z wirusów opryszczki, który jest bardzo rozpowszechniony i należy do tej samej grupy, co wirusy opryszczki, półpaśca czy ospy wietrznej. Wirus ten jest bardzo groźny dla osób z obniżoną odpornością, np. osoby, które są po przeszczepie albo chorzy zarażeni wirusem HIV. Może być również przyczyną infekcji wrodzonych, które mają charakterystyczny zespół wad albo zaburzeń wielonarządowych. U osób, które mają wydolny układ immunologiczny, choroba przebiega przeważnie łagodnie albo bezobjawowo.

Czytaj więcej o tej chorobie na stronie: https://drwenerolog.pl/choroby/cytomegalia/

Najczęściej do zakażenia dochodzi we wczesnym okresie życia. Jednak wirus pozostaje w stanie utajenia i nie jest wyeliminowany z organizmu. Najczęściej do zakażenia dochodzi:

  • drogą kropelkową,
  • poprzez kontakt bezpośredni,
  • poprzez transfuzję krwi,
  • podczas przeszczepu narządów,
  • poprzez stosunki płciowe – to jedna z najczęstszych przyczyn zakażenia.

U chorych z immunosupresją życiu może zagrażać zakażenie pierwotne, ale też wtórne reinfekcje, a także ponowna aktywacja wirusa. Dzieje się tak, ponieważ dochodzi do powstawania przewlekłych owrzodzeń w okolicach narządów płciowych i/lub odbytu. Do innych objawów zalicza się:

  • zapalenie błony naczyniowej i siatkówki oka,
  • zapalenie płuc,
  • owrzodzenia żołądka i jelit,
  • zajęcie układu nerwowego.

Zgodnie z danymi z USA na cytomegalię chorują częściej kobiety niż mężczyźni, a największy odsetek zakażeń wirusem jest u homoseksualistów. Taki wirus może być wykryty w moczu, ślinie, stolcu, we krwi miesiączkowej, w nasieniu, w wydzielinie szyjki macicy, a także w mleku kobiet, które karmią piersią. U osób dorosłych wirus najczęściej powoduje zakażenie bez gorączki, które pod względem klinicznym przypomina mononukleozę zakaźną.

Objawy cytomegalii i test PCR

Cytomegalia jest chorobą bez objawów i to dotyczy większości chorych, ale czasami mogą się pojawić następujące objawy:

  • powiększenie węzłów chłonnych,
  • podwyższona temperatura,
  • ból gardła,
  • kaszel,
  • zmęczenie,
  • ból głowy,
  • ból mięśni.

Objawy zakażenia tym wirusem są bardzo niejednoznaczne, dlatego warto jest wykonać odpowiedni test PCR, który gwarantuje dokładny wynik badania. Otrzymuje się jednoznaczny wynik i do tego można go zrobić samodzielnie we własnym domu.

Cytomegalia u kobiet w ciąży

Zakażenie wirusem cytomegalii jest bardzo niebezpieczne dla kobiet w ciąży. Jeśli do takiego zakażenia dojdzie w czasie ciąży, to jest bardzo duże ryzyko, że wirus ten przeniknie do płodu przez łożysko. W większości przypadków do zakażenia może dojść podczas porodu albo podczas karmienia piersią, a to, jakie będą negatywne konsekwencje zdrowotne zależy właśnie od tego, w którym miesiącu ciąży jest kobieta. Największe niebezpieczeństwo pojawia się w pierwszym trymestrze, gdyż wtedy może dojść nawet do poronienia albo do rozwinięcia jakieś poważnej wady wrodzonej u dziecka.

Niemowlaki, które zaraziły się CMV już w ciąży, już od początku mają poważne problemy ze zdrowiem. Wtedy jest u nich stawiana diagnoza zespołu cytomegalii wrodzonej, a jej objawy to:

  • powiększenie śledziony i wątroby,
  • żółtaczka,
  • wylewy podskórne,
  • zapalenie płuc.

Jednak są też przypadki, w których wirus na początku nie daje żadnych objawów, a kilka lat później uderza groźniejszy.

Ważne są badania

Obecnie nie ma żadnych sposobów, aby uchronić się przed wirusem. U kobiet, które nie są w ciąży, organizm może sobie sam z nim poradzić. Natomiast u kobiet w ciąży pojawia się możliwość zarażenia dziecka. Dlatego lekarze proponują kobietą w ciąży zrobienie testu na cytomegalię, ale nie wszędzie tak się dzieje. W związku z ty warto zrobić test PCR na cytomegalię. Test jest bardzo czuły i pozwala wykryć nawet bardzo małą liczbę wirusów. Materiał do pobrania trzeba pobrać z zakażonych okolic, czyli z żołędzi, napletka, sromu, szyjki macicy, pochwy, gardła i jamy ustnej, a także z okolicy odbytu.

Badanie PCR można zamówić na stronie: https://drwenerolog.pl/produkt/test-cytomegalia/

Leczenie cytmegalii

U osób chorych, które mają normalną odporność, nie jest konieczne przeprowadzanie żadnej kuracji, ponieważ u zdrowego człowieka organizm może sobie sam poradzić z wirusem. Natomiast u osób, które mają obniżoną odporność, konieczne jest podawanie odpowiedniego leku przeciwwirusowego.